Gisteravond moest ik met de bus naar Taijiquan les.
Hare majesteit had de auto nodig voor haar werk zodoende.
Normaal geef ik een keer gas en dan ben ik in Dongen, met de bus duurt het wat langer.
Ongeveer anderhalf uur onder weg van Breda naar Dongen.
Ik zag er eigenlijk wel tegenop en zocht allerlei excuses om mezelf deze lange rit te besparen.
Uiteindelijk won Taijiquan en daar ging ik op weg.
Zittend in een donkere bus, niet wetend waar je bent op dat moment, voelde ik mij weer dat kleine jongetje wat vroeger met Oma ergens heen ging met de bus.
Spannend was dat, donker buiten, koud wel veel lichtjes en de zekerheid dat Oma wist waar ze moest uitstappen.

Ineens miste ik dat veilige gevoel naast mij en besefte dat ik zelf moest bepalen waar ik er uit moest stappen. Dat was even vreemd.
Een spannend gevoel nam even bezit van mij, tot een fluweel zachte stem de volgende halte aankondigde.
Mijn inmiddels tot engel verheven Oma die daar sprak?
Nee hoor, gewoon een bandje, met een lichtkrantje erboven.
Weg nostalgisch gevoel…Ik moest luisteren en opletten, dat krantje voor in de bus in de gaten houden.
Nog wel ouderwets op het stop knopje drukken, dat dan weer wel.
Maar geen stevige hand waarin ik mijn kleine handje kon leggen met uitstappen.

Alleen met mijn rugzakje op het donker in.